اصلاح الگوی مصرف در دانشکده
الگوی مصرف، چه اسم غریبی. اسمی که باید از ابتدای زندگی با ما باشد، بعد از 30 سال به گوشمان می رسد و تازه به فکر آن می افتیم که چیست. ابتدا آن رابشناسیم و سپس به فرمایش مقام معظم رهبری عمل کنیم و الگویی که نبوده یا بسیار اشتباه بوده، چه سخت است اصلاح آن. خدا راشکر که یادمان اناخته اند و الا لابد تا آخر عمر این الگو روز به روز به سیاهی و این ملت روز به روز به تباهی می رفت.
این سه کلمه برای من کلمات کلیدی مهمی است که باید در آن تفکر کنم. از وقتی دانشجو شدم، نگاه جامعه به من عوض شد و به دسته تحصیل کرده های کشورم پیوستم، میبایست لگویی در همه امور زندگی ام سرلوحه خودم قرار می دادم که ندادن یا اگر دادم عمل نکردم و به هر نحو حالا نوبت آن است که منِ دانشجو به تفکر و اجرای بهترین الگوی مصرف در جامعه ام بپردازم و چه الگویی بهتر از نمونه های خداوند بر زمین، محمد(ص) و آن محمد. و این عملی نیست مگر با همت امثال من و دیگر اقشار تاثیر گذار جامعه مانند مسئولین، روحانیون و غیره که بحقه می توانند کمک شایان توجهی داشته باشند.
اجازه دهید گستره بحثم را به دانشگاه محل تحصیلم محدود تر کنم. اجازه دهید آن را به مسئولین آموزشکده متمرکز کنم که راه کار عملی اصلاح الگوی مصرف، فرهنگ سازی است و این مهم تحقق نمی یابد مگر با همت مسئولین آموزشکده.
شاید فرهنگ سازی برای تک تک دانشجویان به خصوص کسانی که از اقصی نقاط میهن با انواع آداب و رسوم می آیند کمی سخت باشد ولی مسئولین با قوایی که دارند و با برنامه ریزی های کلی می توانند بر تک تک دانشجویان اثر بگذارند و الگوی آنها را به بهترین حال تغییر دهند.
یکی از مهم ترین و حساس ترین مسئولیت های آموزشکده بر عهده مسئول رستوران است. مکانی پر هزینه، پر مخاطب و در عین حال با اسراف زیادی روبروست.
موضوع را با وی در میان گذاشتم و دریافتم چه دقیق و تیز بینانه باید به مسئولیت خود عمل می کرده تا اسراف را به حداقل برساند ولی به انصاف باید گفت خود دانشجو، هنگاهی که در صف منتظر گرفتن غذاست نباید بیشتر از نیاز خود غذا دریافت کند. زیرا که با زیاد آمدن غذا و اسراف آن که گناهی است بس نابخشودنی را به دنبال خواهد داشت.
اجازه دهید با ذکر موردی نه چندان دور مطلب را جمع کنم. همان طور که می دانید ارزش وقت از طلا هم بیشتر است زیرا که هرگز دوبار بدست نمی آید.
وقت دانشجو، یک جوان پر انرژی که می تواند برای خود، جامعه و جهان سودمند باشد چند دقیقه ای در اختیار استاد است. کسی که باید از این مدت حد اکئر استفاده را ببرد و خدای ناکرده می تواند با کم کاری استاد از مصادیق به حق اسراف باشد و چه زیباست که بیاییم در تمام حرکات و وجوه زندگی مان چه دانشجویی، چه کارمندی، چه کاسبی و غیره الگوی مصرفی برای خودمان تبیین کنیم تا هم دنیایمان پیشرفت کند و هم آخرت جزء مسرفین نباشیم که همانا خداوند اسراف کاران را دوست ندارد.
الگوی مصرف، چه اسم غریبی. اسمی که باید از ابتدای زندگی با ما باشد، بعد از 30 سال به گوشمان می رسد و تازه به فکر آن می افتیم که چیست. ابتدا آن رابشناسیم و سپس به فرمایش مقام معظم رهبری عمل کنیم و الگویی که نبوده یا بسیار اشتباه بوده، چه سخت است اصلاح آن. خدا راشکر که یادمان اناخته اند و الا لابد تا آخر عمر این الگو روز به روز به سیاهی و این ملت روز به روز به تباهی می رفت.
این سه کلمه برای من کلمات کلیدی مهمی است که باید در آن تفکر کنم. از وقتی دانشجو شدم، نگاه جامعه به من عوض شد و به دسته تحصیل کرده های کشورم پیوستم، میبایست لگویی در همه امور زندگی ام سرلوحه خودم قرار می دادم که ندادن یا اگر دادم عمل نکردم و به هر نحو حالا نوبت آن است که منِ دانشجو به تفکر و اجرای بهترین الگوی مصرف در جامعه ام بپردازم و چه الگویی بهتر از نمونه های خداوند بر زمین، محمد(ص) و آن محمد. و این عملی نیست مگر با همت امثال من و دیگر اقشار تاثیر گذار جامعه مانند مسئولین، روحانیون و غیره که بحقه می توانند کمک شایان توجهی داشته باشند.
اجازه دهید گستره بحثم را به دانشگاه محل تحصیلم محدود تر کنم. اجازه دهید آن را به مسئولین آموزشکده متمرکز کنم که راه کار عملی اصلاح الگوی مصرف، فرهنگ سازی است و این مهم تحقق نمی یابد مگر با همت مسئولین آموزشکده.
شاید فرهنگ سازی برای تک تک دانشجویان به خصوص کسانی که از اقصی نقاط میهن با انواع آداب و رسوم می آیند کمی سخت باشد ولی مسئولین با قوایی که دارند و با برنامه ریزی های کلی می توانند بر تک تک دانشجویان اثر بگذارند و الگوی آنها را به بهترین حال تغییر دهند.
یکی از مهم ترین و حساس ترین مسئولیت های آموزشکده بر عهده مسئول رستوران است. مکانی پر هزینه، پر مخاطب و در عین حال با اسراف زیادی روبروست.
موضوع را با وی در میان گذاشتم و دریافتم چه دقیق و تیز بینانه باید به مسئولیت خود عمل می کرده تا اسراف را به حداقل برساند ولی به انصاف باید گفت خود دانشجو، هنگاهی که در صف منتظر گرفتن غذاست نباید بیشتر از نیاز خود غذا دریافت کند. زیرا که با زیاد آمدن غذا و اسراف آن که گناهی است بس نابخشودنی را به دنبال خواهد داشت.
اجازه دهید با ذکر موردی نه چندان دور مطلب را جمع کنم. همان طور که می دانید ارزش وقت از طلا هم بیشتر است زیرا که هرگز دوبار بدست نمی آید.
وقت دانشجو، یک جوان پر انرژی که می تواند برای خود، جامعه و جهان سودمند باشد چند دقیقه ای در اختیار استاد است. کسی که باید از این مدت حد اکئر استفاده را ببرد و خدای ناکرده می تواند با کم کاری استاد از مصادیق به حق اسراف باشد و چه زیباست که بیاییم در تمام حرکات و وجوه زندگی مان چه دانشجویی، چه کارمندی، چه کاسبی و غیره الگوی مصرفی برای خودمان تبیین کنیم تا هم دنیایمان پیشرفت کند و هم آخرت جزء مسرفین نباشیم که همانا خداوند اسراف کاران را دوست ندارد.
دسته :
جامعه و سیاست
دل نوشته های یک آدم
