چهارشنبه سوری؛ سنت یا بدعت؟

1. سلام
2. ان شا الله در این متن میخوام چند جمله ای در مورد "چهارشنبه سوری" بنویسم. در حالی که داریم به آخرین چهارشنبه سال 1388 نزدیک می شویم.
5. چهارشنبه سوری، عنوان مراسمی در زرتشت بوده که میان آن ها رواج داشته و از آن جا که زرتشت جزو ادیان الهی محسوب نمی شود این عمل مورد انتقاد ادیان الهی می باشد.
این که سه شنبه شب آخر هر سال، با روشن کردن آتش، امید به بهروزی و سلامتی داشته باشیم، خرافه ای است که پیش از این نیز قبل از زمان رسول الله (ص) میان اعراب رواج داشته است. پس از بعثت رسول اکرم (ص) روشن کردن آتش برای سلامتی یا از این قبیل امور منسوخ شد و اعمالی جای آن ها را گرفت که از سوی خداوند متعال به پیامبر اسلام (ص) وحی شده بود. مانند دعا در حق دیگران و غیره.
علما و بزرگان دین هم بسیار این عمل را نهی کرده اند که هم موجب ترویج خرافه در جامعه می شود و هم ممکن است خطر جسمانی برای آتش باز ها داشته باشد. یا خدای ناکرده از ترس صدای ترقه کسی مجنون شود که این کار از گناهان کبیره است.
شهید مطهری (ره) را می توان از جمله افرادی دانست که مخالفت این کار بود. هم اکنون نیز علمای ما همچون آیت الله مکارم شیرازی (مدظله) این کار را خرافه می دانند که باید از آن اجتناب شود.

«آیه» را پس دهید!

1. سلام
2. روی سخنم با بروبچه های گروه مجلات همشهری هست. امروز اولین شماره از دور جدید "نشریه آیه" به دستم رسید، ولی...
3. آیه قرار بود نشریه ای قرآنی باشد. نشریه ای که آنقدر فکر تحریریه و مدیران همشهری را به خود مشغول کرده بود که حتی برای کشاندن قرآن از حاشیه به متن زندگی ما می خواستند آنرا در قطع "روزنامه" منتشر کنند.
اوایل اما کار به خوبی پیش می رفت. شماره ی یک که با مشکلاتی همراه بود ولی از شماره 2 تا 12 آنقدر قدرتمند پیش رفته بود که مخاطبان زیادی پیدا کرده بود. حتی افرادی که "قرآنی" نبودند!
چند وقت پیش، خبری در سایت گلستان قرآن منتشر شد که نشان از تغییراتی در مورد این نشریه می داد. خوشحال شدم و در ذهنم بود که عیوب ناچیز آیه را برطرف خواند کرد و در قطع بهتری انتشار آن ادامه می یابد. ولی امروز که شماره 13 آن به دستم رسید، پس لز چند لحظه ذوق زدگی، با ورق زدن آیه، ناراحت شدم!
آیه، از نشریه ای قرآنی، با گرافیک زیبا و جوان پسند، تبدیل شده به نشریه ای مذهبی، با صفحه آرایی سنگین و پیر مرد پسند!

نگاهی به وضع قرآنی کشور

1. سلام
2. قرار بوده قرآن اولین کتاب زندگی ما باشد. قرار بوده قرآن سرلوحه ما باشد. قرار بوده از قرآن پیروی کنیم. قرار بوده قرآن برای ما میزان باشد. قرار بوده به قرآن بها دهیم. قرار بوده قرآن بخوانیم و هزاران قرار دیگر...
3. در این مطلب اصلا قصد ندارم دلیل و آیه بیاورم و اثبات کنم که همه‌ی قرار های بالا باید برقرار باشد و حوصله این نیست که بعد از 30 سال بخواهم دلایل 30 سال پیش را عنوان کنم تا خواننده این مطلب بر لزوم فهم قرآن اطمینان پیدا کند.
در این مطلب قصد دارم نگاهی به وضعیت قرآن در جامعه‌ی ایران، سی سال پس از انقلاب اسلامی بیندازم. این دیدگاه ها از نگاه بنده هست که فکر میکنم زیاد با نهاد ها و اشخاص قرآنی کشور آشنایی و رابطه دارم.
اگر قرار باشد مسلمان باشیم و کشوری اسلامی داشته باشیم، به اولین نسخه‌ی نوشته شده‌ای که باید ایمان داشته باشیم و عمل کنیم، قرآن است.
یعنی از فعالیت های روزمره مردم عادی‌مان گرفته تا رابطه های سیاسی بزرگان کشور، همه و همه باید طبق قرآن و اصول قرآنی باشد. حال ممکن است قسمتی از این درک ما نسبت به قرآن از کلام معصومین (ع) حاصل شود که مورد بحث ما نیست.
اول از خودمان شروع میکنیم. انصافا از خودمان سوال کنیم: در روز چقدر قرآن می خواهیم؟ چقدر ترجمه قرآن میخواهیم؟ چقدر تفسیر قرآن میخواهیم؟ یا اصلا اگر همه‌ی اینها نشد چقدر قرآن گوش می دهیم؟ قبل از اذان که قرآن بخش میشود گوش می دهیم یا به محض پخش قرآن از صدا و سیما کانال را عوض می کنیم؟
همه‌ی اینها به کنار، چقدر به قرآن عمل میکنیم؟ چقدر قرآن را معیار زندگی خود گرفته‌ایم؟ چقدر اعمال خود را با قرآن محک می زنیم؟ اصلا درکی از قرآن داریم؟

بهترین معروف اتحاد؛ بدترین منکر اختلاف

1. سلام
2. بهترین معروف اتحاد و بدترین منکر اختلاف است. اگر امر به معروف و نهی از منکر واجب است، پس اهمّ مواضع بک ملت مسلمان باید اتحاد باشد و از اختلاف و تفرقه دوری کنند.
3. بعد از سی سالگی انقلاب اسلامی، دشمنان اسلام و نظام، کسانی که توانایی دیدن موفقیت های نظام اسلامی را ندارند، شاید وجود چنین فتنه هایی طبیعی باشد.
فتنه هایی که منشا آنها غرب است. در این لحظه ضد انقلاب ها با هم هماهنگ می شوند و میخواهند هرطور که شده یا جمهوریت را از نظام ما حذف کنند و یا اسلامیت آن را.
منافقین، آمریکا، اسرائیل، انگلیس، روسیه، سلطنت طلب ها، و کسانی که عنادی با نظام ما دارند، انتخابات 88 را خوب فرصتی دیدند برای آنکه بار دیگر خود را زنده کنند و بلکه از راهی بتوانند بر ما سلطه جویند.
متاسفانه در این حین، کاندیداهای ناکامی هم بودند که خواسته یا ناخواسته در راستای اهداف دشمن حرکت کردند و موجبات خوشحالی دشمن را فراهم آوردند.
و اما در چنین شرایطی، در شرایط "اتحاد دشمن" ما باید چه کنیم؟ وظیفه ملت ملسمان ما که سیستش بر گرفته از دیانت الهیش است چیست؟
طبق آموزه های دینی ما، بهترین کار "اتحاد" است. اگر امر به معروف را واجب می دانیم، مسلما بهترین معروف اتحاد است. پس باید اتحاد را ترویج کنیم و خو به آن مباردت ورزیم.
و اما کسانی که مخالف این عمل می کنند! یعنی به جای اتحاد، اختلاف را ترویج می کنند کسانی هستند که یا دشمن دانا هستند و یا دوست نادان!
اگر همه گوش به فرمان رهبرمان باشیم و سمعا و طاعتا گوییم، باید راه تعادل و میانه روی را در پیش بگیریم. کاری که پسر شهید مطهری، علی مطهری مدام گوشزد می کند. و او چه خوب صفتی از پدر به ارث برده است.

درود بر شاه نجف خمینی

1. سلام
2. از خاطرات زمان انقلاب نقل می کنند:
3. قبل از انقلاب، زمانی که مردم ضد حکومت شاهنشاهی شعار می‌دادند، عده‌ای از انقلابیون بطور زیرکانه شعار "درود بر شاه" را سر می دادند.
پس از چند بار تکرار، ادامه می دادند: "کدوم شاه؟" و بلد فریاد می زدند: "شاه نجف خمینی"!
جالب اینجاست که با شنیدن نام خمینی کبیر (ره) ساواکی‌ها عصبانی شده و تصمیم به پراکنده کردن افراد می گرفتند که فورا مردم دوباره شعار "درود بر شاه" سر می دادند و ساواکی ها را ساکت می کردند. نقل می کنند مردم بارها به همین شکل نظامیان را سر کار می‌گذاشتند.
4. خدایا! این انقلاب راحت بدست نیامده که راحت از دست برود. خودت آن را تا انقلاب مهدی (عج) حفظ بفرما.
5. یا علی

امامِ اصلاحات یا امامِ اصول ها؟

1. سلام
2. امروز [از دور] تصویر روی جلد یکی از مجلات اصلاح طلبان را دیدم. مانند خیلی از مجله های دیگر که این روز ها عکس امام را روی جلد مجله زده بودند، این مجله هم همین کار را کرده بود. اما نکته مهمی که نظر مرا جلب کرد عبارتی ساده بود، به عناون تیتر یکِ این مجله: امام اصلاحات.
3. در این که امام خمینی (ره) یک حقیقت همیشه زنده است، شکی نیست. و این که امام موج نویی را در ایران و حتی جهان راه انداخت که باعث شد حقیقت طلبان و مسلمانان و حتی غیر مسلمانان او را به عنوان اسوه و رهبر خود برگزینند. و امام شد رهبر مسلمین جهان.
امام یک شخصیت چند بعدی بود. یک شخصیت دینی، سیاسی، ملی، اجتماعی، علمی و.. که نخبگان هر یک از این دسته ها به امام اقتدا کردند و می کنند. از لحاظ سیاست، امام یک سیاست مدار به تمام معنا بود که سیاستش سیاست دینی و الهی بود و روی صراطِ اسلام حرکت می کرد. و این یعنی بهترین نوع سیاست.
و اما زمان امام (ره) بحث از چپ و راست، اصلاح طلب و اصول گرا و اینها نبود. راه یکی بود و رهبر یکی. راه اسلام و انقلاب بود و رهبر امام.
امام رفت. دسیسه های دشمنان گرفت و با وجود رهبر فرزانه ای چون سید علی خامنه ای (مد ظله) در کشور تفرقه افتاد. این تفرقه یا پدید آمدن حزب های مختلف را می توان تا حدودی خوب و سازنده تلقی کرد اما باید بپذیریم که این دو دستگی باعث زیان های بسیاری هم شد.

پشتیبان ولایت فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد

1. سلام

2. امام خمینی (ره) سالها پیش و با وجود مشکلات و دشمنی های فراوان پیرامون ایران و انقلاب این سخن را فرمود که "پشتیبان ولایت فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد." دوست دارم در این مورد کمی بگویم.

3. امسال سی امین سال انقلاب شکوهمند اسلامی است. سه دهه کشوری اسلامی با قوانین و مقررات اسلامی و با دولت و ملتی مسلمان. محبوب ترین حکومت برای مردم ایران نسبت همنی جمهوری اسلامی ایران است. چون سیاست با دیانت همراه است و مردم ایران شیعه اند و بهترین سیاست ها را بدون دیانت بر نمی تابند.

امام (ره) مرد خدا بود. الحق و الانصاف کم گفتن در مورد او جفاست چرا که او استاد اخلاق و عرفان بود. او که با همه این صفات متعالی خود رهبر شد، درسی به مردمش داد که تا عمر دارند عمل کنند و از نابودی ملتشان جلوگیری کنند.

پشتیبان ولایت فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد

این جمله یکی از بزرگترین درسهایی بود که به مردمش داد. ولایت فقیه یعنی دیانت با سیاست که بهترین حکومت های جهان است. جکومت مستضعفان. حکومت فقها. حکومت لایق ها. حکومت اهل خدا. حکومت عدل. حکومت آزادی.

این راه امام است. امامی که به فرموده مقام معظم رهبری یک حقیقت همیشه زنده است. پس اگر ما امام را محدود به زمان بدانیم سخن هایش را هم فراموش می کنیم. اگر به او ایمان نداشته باشیم از راه او دور می شویم.

و اما مساله مهم تر و خطرناک تر برای یک جامعه اسلامی آن است که مردم خود را راه امامی بدانند ولی در عمل از راه امام فاصله بگیرند. راه امام را فراموش کنند یا چیز دیگری تعبیر کنند.

جمهوری اسلامی، نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد

1. سلام

2. سخن "جمهوری اسلامی، نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد" پر مغز است. سخنی است که بعد از سی سال ما میفهمیم که اگر غیر این بود چه میشد ...

 3. مخالفان زیادی دارد این جمهوری اسلامی، و خیلی ها از همان اوایل میخواستند غالب کنند این جمهوری خالی را به مردم. جمهوری خالی که نه، جمهوری غربی. امام نگذاشت. راسخ، سریح و مردانه ایستاد و از اسلام و جامعه اسلامی دفاع کرد. کدام یک از رهبران در جهان به این اندازه محبوبیت داشتند؟ کدام یک از رهبران جهان به اندازه روح الله به خدا نزدیک بودند؟ و کدام یک ملاک ها و معیار هایشان، ملاک های خدایی و اسلامی بود؟

نه افراط درست است و نه تفریط. امام راه وسط را در پیش گرفت. حتی برخی خودی ها این جمهوریت را قبول نداشتند و با وجود غیبت امام معصوم دنبال "دولت کریمه" بودند و هستند.

قائدنا الامام خامنه‌ای، امامِ زمانه

1. سلام
2. آسمان زمین بیاید، زمین آسمان رود، رهبر ما سید علی خامنه ای است. ولاغیر.
3. امام خمینی (ره) می گفت میزان حال فعلی افراد است. همان امامی که به پشتوانه ملت انقلاب کرد. امامی که مردم حاضر بودند برایش جانشان را بدهند و در راه آزمانهایش شهید شوند.
جمله "میزان حال فعلی افراد است" را می توان این گونه تفسیر کرد که ممکن است اشخاص با زمان تغییر کنند. این تغییر می تواند خوب و طبیعی باشد و می تواند انحراف باشد.
و اما امروز، بعد از 30 سال از گذشت همان انقلاب، ما ماندیم و آرمانها و دستورات امام راحلمان برای این که جامعه را رو به سعادت ببریم.
وظیفه سنگین ما نسبت به مسائل، پس از ریخته شدن خون هزاران شهید می تواند مسائل را تغییر دهد. می توانیم به امام پشت کنیم و در جبهه آنهایی قرار بگیریم که امام از آنها برائت می جست و می توانیم راه امام را ادامه دهیم و هر روز به سعادت نزدیک تر شویم.
امام رفت. اما وارثی گذاشت که بعد از او زمام امور را در دست بگیرد. سید علی خامنه ای همان پیر فرزانه ای است که بعد از امام و در پَستی و بلندی های انقلاب محکم ایستاد و تا نشان دهد راه امام باقی ست.
اما برخی افراد پس از گذشت زمان تغییرات منفی داشتند. آنها با نام امام آبروی نظام را ریختند و در جبهه کسانی قرار گرفتند که امام با آنها مشکل داشت.
تریبون من اینجاست. می نویسم و فریاد می زنم: امام امروز و رهبر فرزانه من الامام خامنه ای (مدظله) است. کسی که در مقابل همه نیرنگ های دشمنان داخلی و خارجی صبر پیشه کرد تا نظار ضربه نبیند.
کسی که می خواهد امروزه راه امام را در پیش بگیرد باید زیر بیرق سید علی خامنه ای باشد. کسی که می خواهد دشمنان اسلام و انقلاب را ناراحت کند باید متحدانه گوش به فرمان سیدنا القائد باشد.
در مقابل دشمنان چپی و راستی معنی ندارد. چه بسا همه با مشکل داریم و نیازمند رهبری واحد هستیم و آن کسی نیست جز سید علی خامنه ای.

روشنفکر کیست ؟ روشنفکری چیست ؟

1. سلام
2. در این مطلب ان شا الله سعی میکنم نظرات و دیدگاه های شخصی خودم را در مورد تعاریف "روشنفکری" بیان کنم. کاملا واضح است که این تعاریف با خیلی از تعاریف دیگر مخالف یا حتی شاید متضاد باشد.
3. دین برای نوع بشر (که قدرت تفکر و انتخاب و اختیار دارد) فقط یکی است. اسم دین خیلی مهم نیست. مهم این است که این دین (ایدئولوژی یا روش زندگی یا روش رسیدن به کمال) از سوی خداوند یکتا که خالق انسان است آمده و مطمئنن بهترین راه برای رساندن انسان به حقیقت وجودی او، یعنی رسیدن به ذات مقدس الهی می باشد.
حال این که از بین ادیان الهی کدام یک درست تر یا کامل تر هستند مطلبی جداگانه می طلبد که در حوصله اینجا نیست. فقط به همین نکته اشاره کنم که حقیقت دین "تسلام" است و این دین فقط یکی است که اسلام نمونه کاملی می باشد که بدون تحریف به دست ما رسیده. و الا مسیحی یا یهودی واقعی تفاوتی با اسلام نمی کند چرا که همه از سوی پروردگار عالم آمده است.
نظر به مطالب فوق می توان گفت که تمام تفکراتی که می تواند انسان را به کمال برساند هم حول همین دین الهی به وجود می آید و در واقع هریک نظر یا برداشتی از این دین الهی هستند. درست تر بودن تفکرات را هم می توان با میزان ائمه اطهار (علیهم السلام) سنجید که اکنون، در زمان غیبت آخرین امام، این عمل کمی سخت است و نیاز به پژوهش بیشتری دارد.
مطلب مهم تر این است که از آنجایی که دین بهترین راه برای به سعادت رساندن انسان است، پس اولا کاملا مطابق با عقل بشر است و دوما حقیقت دین الهی با توجه به زمان معنا می شود که این طور میتوان بیان کرد که با گذشت زمان، با استفاده از عقلمان تعابیر جدیدتر و کاملتری را درک خواهیم کرد.