حیف وقت ، حیف پول ، حیف سینمای ایران
متاسفانه خیلی از افرادی که میگویند سینمای ما فلان و بهمان است و از کشور های دیگر عقب است ، خود فیلم هایی می سازند که آبروی سینمای ایران را میبرد. آخر تا کی باید منتظر ماند تا یک "اخراجی ها"ی دیگری روی پرده برود و مردم بروند حز کنند و بعد از سالن سینما بیرون میآیند (مثل خیلی از فیلم هایی که اخیرا روی پرده رفتند!) قصه پول و وقت گرانبهایشان را نخورند.
سینمای ایران یعنی همین شمایی که اسم خودت را گذاشته ای تهیه کننده ، کارگردان، بازیگر ، فیلم نامه نویس و... که آن گونه که نشان میدهی گویی هیچ بویی از تخصص خود نبرده ای.
سینمای ایران یعنی همین شمایی که اسم خودت را گذاشته ای تهیه کننده ، کارگردان، بازیگر ، فیلم نامه نویس و... که آن گونه که نشان میدهی گویی هیچ بویی از تخصص خود نبرده ای.
انصافا حیف اندک پولی نیست که تهیه کننده برای فیلم هایی چون : طلاق به سبک خارجی یا پدر زن خدا حافظ یا کلاهی برای برف می پردازد !؟
حتی اگر تهیه کننده ها هم فقط به فکر سود هستند باید حد اقل پولشان را با سیاست و هدف خرج کنند.
در آخر این راه که سینمای ما میرود ( به غیر از چند با تجربه و پیر طریقت) به هیچستان است مگر به کسانی که مجوز ساخت فیلم داده میشود تجدید نظر شود.
حتی اگر تهیه کننده ها هم فقط به فکر سود هستند باید حد اقل پولشان را با سیاست و هدف خرج کنند.
در آخر این راه که سینمای ما میرود ( به غیر از چند با تجربه و پیر طریقت) به هیچستان است مگر به کسانی که مجوز ساخت فیلم داده میشود تجدید نظر شود.
دسته :
فیلم و سینما
نویسنده:
تگ ها :
ارسال :
نوشته قبلی :
دل نوشته های یک آدم
ارسال نامه به صندوق پستی:

لطفا احساسات خود را بروز دهید!