شاید وقتی دیگر !

1. سلام.
2. هر روز صبح که از خواب بلند میشویم تا شب که به رخت خواب برمیگردیم کارهای زیادی انجام می دهیم و در مقابل بسیاری کارهای دیگران عکس العمل نشان میدهیم. ولی بعضی از این واکنش ها به طور محسوسی در روحیه و احساسات ما اثر میگذارند و ما را وادار به گرفرفتن تصمیماتی جدی میکنند.
3. این اثر در خیلی از ما ها  حد اکثر تا چند ساعت دوام می آورد و گاهی نیز تا فردا صبح! این نیروی اعتماد به نفس و اراده ماست که گاها آنقدر ضعیف می شود که از اجرای تصمیمات خود باز میمانیم. ولی آخر تا کی؟ آخر تا کی میخواهیم موفقییت های دیگران را یکی پس از دیگری شاهد باشیم و در یک لحظه احساساتی تصمیم بگیریم و به خودمان قول دهیم و پس از چند ساعت از عمل کردن به آن سستی کنیم ؟! چرا اینقدر باید بی ارادگی و کم حالی کنیم تا روزها یکی پس از دیگری سپری شوند و متا در همان پله های نخست درجا بزنیم !
آن زمان ایده آلی که دنبالش هستیمش شاید هیچ وقت نصیبمان نشود ولی آیا نباید در سخت ترین شرایط و محدود ترین امکانات ، تصمیمات متعالی خود را عملی کنیم ؟ شاید منتظر اتفاق خاصی هستیم؟