غم تنــهايى

‏ اى  پــادشه  خـوبان  داد ا ز  غم تنــهایى‏                                                                 
دل بى  تو  به جان آمد وقت است که  باز آیى‏ 

دایـم  گـل  این  بستـان  شـاداب  نمى‏مـاند                                                     
 دریـاب  ضـعـیـفـان  را  در  وقـت  تـوانــایـى‏ 

مشـتاقى و مهجورى دور از تو چنانم کرد                                                     
کز  دسـت  بخواهـد  شد  پـایـاب  شـکـیـبایى‏ 

اى  درد  تو ام  درمان  در  بستر  نـاکامى                                                  ‏  
و  اى  یاد  توام  مونس  در  گوشه  تنهایى‏ 

در   دایره   قسمت   ما  نقطه  تـسـلیـمـیم‏                                                   
لطف آن‏چه تو اندیشى حکم آن‏چه تو فرمایى‏ 

فکر خود و راى خود در عالم رندى نیست                                                                   
کفر است در این مذهب خودبینى و خودرایى‏
 
حافظ شب هجران شد بوى خوش وصل آمد                                                     
شاد یـت  مبــارک  باد  اى  عاشق  شـیـدایـى‏