دنبال گناه نگردیم !
1. سلام
2. متاسفانه یکی از مواردی که میان برخی از ما مرسوم است، گناه ندانستن برخی اعمال و بلکه وجه شرعی دادن به برخی از آنان است. این در صودتی است که در روزمره بسیار اعمال حرام صغیره یا کبیره متوجه ماست. آنها را انجام می دهیم و از آنها که نمی ترسیم و فقط از کلمه "حرام" هراس داریم.
3. دین مبین اسلام تمامی کارها را به 5 دسته تقسیم کرده است. هر کاری یا واجب، مستحب، مباح، مکروه یا حرام است.
واجب : اموری که انسان باید برای طی کردن راه انجام دهد. انجام ندادن آنها گناه و انجام دادن آنها ثواب دارد.
مستحب : اموری که انسان را به مسیر سعادت نزدیک تر میکند. انجام آنها ثواب دارد ولی ترک آنها گناه ندارد.
مباح : امور عادی که انجام یا ترک آن ثواب یا گناه ندارد. البته سالک همه حرکاتش به قصد قرب است.
مکروه : اموری که انجام دادن آن انسان را از مسیر سعادت دور می کند ولی گناه ندارد.
حرام : تنها اموری است که انجام آن گناه دارد و ترک آنها در شرایطی موجب ثواب است.
حال که این مبانی تبیین شد، می توانیم کارهای خود را با آنها بسنجیم و سعی بر قرب الی الله کنیم. همین که به کارهای اشتباه خود پی ببریم یک قدم رو به جلو است.
ولی مطلب مهم و مورد بحث آن است که انسان کارهای ناپسند خود را مباح یا حتی زیبا پندارد! مثلا دروغ بگوید و با لفظ مصلحتی خود را راضی کند. ربا بخورد و با کلاه شرعی خود را راضی کند. غیبت کند و فکر کند این سخنان غیبت نیست بلکه ذکر خصوصیات است. ترور شخصیت میکنیم و نمیدانیم این از آدم کشی بدتر است! صد نگاه گناه آلود میکنیم و میگوییم یک نگاه حلال است!
و چه بسیار از خداوند منان و ائمه معصومین علیها السلام آیه و حدیث در باب این گناهان کبیره داریم ولی همچنان چون به گناه ایمان نیاورده ایم و یا اعمال خود را گناه نمی دانیم احساس گناه نمی کنیم. نتیجه آن می شود توبه نکردن که توفیق دعا کردن از انسان سلب می شود و در نهایت انسان از خداوند متعال دور می شود.
چرا اکثر ما ایرانی-مسلمان ها عادت کردیم خودمان را با دلیل های بی جهت راضی نگه داریم تا هرکاری نفسمان خواست انجام دهیم ؟
کدام کارمان را با معیار های الهی سنجیدیم و روی کدام عملمان فکر کردیم ؟
و کلام آخر: دنبال گناه نگردیم! گناه همین کارهای روز مره ای هست که ما انجام می دهیم و از آنها غافلیم. آنقدر انجام داده ایم که فکر میکنیم مباح و شاید هم مستحب هستند.
4. خدایا. تو خود جسم و جان به ما دادی و از روح خود در ما دمیدی. با وجود رحمت گسترده ات جای آن نیست که آنچنانمان کنی که خود میخواهی ؟
5. یا حق
1. سلام
2. متاسفانه یکی از مواردی که میان برخی از ما مرسوم است، گناه ندانستن برخی اعمال و بلکه وجه شرعی دادن به برخی از آنان است. این در صودتی است که در روزمره بسیار اعمال حرام صغیره یا کبیره متوجه ماست. آنها را انجام می دهیم و از آنها که نمی ترسیم و فقط از کلمه "حرام" هراس داریم.
3. دین مبین اسلام تمامی کارها را به 5 دسته تقسیم کرده است. هر کاری یا واجب، مستحب، مباح، مکروه یا حرام است.
واجب : اموری که انسان باید برای طی کردن راه انجام دهد. انجام ندادن آنها گناه و انجام دادن آنها ثواب دارد.
مستحب : اموری که انسان را به مسیر سعادت نزدیک تر میکند. انجام آنها ثواب دارد ولی ترک آنها گناه ندارد.
مباح : امور عادی که انجام یا ترک آن ثواب یا گناه ندارد. البته سالک همه حرکاتش به قصد قرب است.
مکروه : اموری که انجام دادن آن انسان را از مسیر سعادت دور می کند ولی گناه ندارد.
حرام : تنها اموری است که انجام آن گناه دارد و ترک آنها در شرایطی موجب ثواب است.
حال که این مبانی تبیین شد، می توانیم کارهای خود را با آنها بسنجیم و سعی بر قرب الی الله کنیم. همین که به کارهای اشتباه خود پی ببریم یک قدم رو به جلو است.
ولی مطلب مهم و مورد بحث آن است که انسان کارهای ناپسند خود را مباح یا حتی زیبا پندارد! مثلا دروغ بگوید و با لفظ مصلحتی خود را راضی کند. ربا بخورد و با کلاه شرعی خود را راضی کند. غیبت کند و فکر کند این سخنان غیبت نیست بلکه ذکر خصوصیات است. ترور شخصیت میکنیم و نمیدانیم این از آدم کشی بدتر است! صد نگاه گناه آلود میکنیم و میگوییم یک نگاه حلال است!
و چه بسیار از خداوند منان و ائمه معصومین علیها السلام آیه و حدیث در باب این گناهان کبیره داریم ولی همچنان چون به گناه ایمان نیاورده ایم و یا اعمال خود را گناه نمی دانیم احساس گناه نمی کنیم. نتیجه آن می شود توبه نکردن که توفیق دعا کردن از انسان سلب می شود و در نهایت انسان از خداوند متعال دور می شود.
چرا اکثر ما ایرانی-مسلمان ها عادت کردیم خودمان را با دلیل های بی جهت راضی نگه داریم تا هرکاری نفسمان خواست انجام دهیم ؟
کدام کارمان را با معیار های الهی سنجیدیم و روی کدام عملمان فکر کردیم ؟
و کلام آخر: دنبال گناه نگردیم! گناه همین کارهای روز مره ای هست که ما انجام می دهیم و از آنها غافلیم. آنقدر انجام داده ایم که فکر میکنیم مباح و شاید هم مستحب هستند.
4. خدایا. تو خود جسم و جان به ما دادی و از روح خود در ما دمیدی. با وجود رحمت گسترده ات جای آن نیست که آنچنانمان کنی که خود میخواهی ؟
5. یا حق
دسته :
دل نوشته ها
دل نوشته های یک آدم
سلام
الحق که به نکته مهمی اشاره کردید! یه روایتی هست که با اجازه تون بیان می کنم! (البته نقل به مضمون)
یک بار پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به یاران خود می فرمایند ، هرکس هر مقدار می تواند سنگ جمع کند. بعد از مدتی هر کس با تعدادی سنگ که در توانش بود بر می گردد. پیامبر امر می کنند سنگ ها را روی هم انباشته کنید. بعد می فرمایند هر کس سنگ هایی که آورده به جای اول خود برگرداند. کسانی که سنگ بزرگ تر آورده بودند سنگ خود را بر می دارند؛ ولی بقیه عرض می کنند که، یا رسول الله ما از بین این تل چگونه ریگ هایی که آوردیم را پیدا کنیم؟
اینجا پیامبر عزیز ما نکته ای فرمودند که من هنوز در عمق این سخن مات موندم!
ایشان فرمودند که این سنگ ها به مثابه گناهانی است که بندگان در طول روز انجام می دهند! آن سنگی که بزرگ تر است همان گناهان بزرگ ما هستند که ما به خاطر می آوریم که کی و کجا و در حق چه کسی مرتکب شدیم و می توانیم در جبران آن اقدام کنیم؛ ولی آن سنگ ریزه ها همان گناهان کوچک ما هستند که ما نه می دانیم از کجا جمعشان کردیم و نه در ابتدای حمل آن ها ارزش و مقداری برای آن ها قائل بودیم. در انتها هم این تل بزرگ از سنگ(گناه) را مقابل خود جمع شده می بینیم!
امیدوارم که ما در انتهای کار خودمون (قیامت!!!) این تل را مقابل خودمون نبینیم!
این تذکر به جای شما رو اگر هر روز به خودمون بدیم ان شاء الله جلوی انباشته شدن این تل گرفته میشه!
در پناه خدا